ГАБДУЛЛА ТУКАЙ

(1886 — 1913)
125 еллыгына багышлап

Нигә язып утырам моны?
Кем генә белми Тукайны.
Уйлап кара әйткәннәрен,
Ятлап ук ал сүзләрен.
        Кечкенә чактан хәсрәт күреп,
        Авыр тормышта үсте.
        Онытылмаслык әкиятләре,
        Искиткеч шигырьләре.
Шатлык буена сеңгәнче
Яктылык утында янды.
Соңгы сәгате житкәнче
Бертуктаусыз ул язды.
        Балаларны тәрбияләүдә,
        Милли рухны үстерүдә,
        Илне чакырып иреклеккә
        Газетта нәшрият итә.
Көн-күреше жайлы булса,
Күберәк тә яшәр иде.
Төрле телдә әкият язып,
Кайларга житәр иде?
        Күктә канатсыз гына очып,
        Су өстеннән жәяү йөреп,
        Аккош кебек нәфис басып,
        Табигатьне ямьләндереп,
        Йөрми микән барып-кайтып
        Жәннәттә рәхәтләнеп?
Пушкин, Лермонтов өчегез
Бик аз яшәп үттегез.
Сөендерә әсәрләрегез;
Бушка яшәмәдегез.
        Укучы яшьләр, балалар,
        Тукайдан үрнәк алыйк.
        Кайгыга «төкереп» карыйк,
        Файдалы кеше булыйк.

01-20-2011 ел
Халыкара язучылар советы әгъзасы Н. Абдулкәримова